Hayley Williams breekt los met 17 nieuwe tracks: ‘Ego’ is rauw, fel en verdomd goed
(Nieuwste Hits) – Hayley Williams is nooit bang geweest om te verrassen, maar deze nieuwe solorelease is haar stoutste zet tot nu toe. Zeventien tracks, plots gedropt via een vintage ogende MySpace-website, toegankelijk voor wie een geheime code wist te bemachtigen via haar haarverflijn Good Dye Young. De naam van die feloranje verf? Ego, meteen ook de titel die fans zelf geven aan deze release. Officieel is het geen album, geen EP, geen mixtape. Maar in de praktijk is het haar sterkste werk ooit.
Vrijheid, woede en kwetsbaarheid
Na het aflopen van Paramore’s langlopende 360-deal met Atlantic Records eind 2023, is dit het eerste onafhankelijke project van Williams. Ze brengt het uit via haar eigen label Post Atlantic, en de titel alleen al laat zien dat ze met een vette knipoog afrekent met het verleden.
De tracks vormen een rommelig, maar eerlijk mozaïek van gevoelens: hoop, woede, liefde, rouw, humor en strijdlust wisselen elkaar in hoog tempo af. De luisteraar mag zelf de volgorde bepalen. Er is geen officiële tracklist, alleen zeventien losse bestanden, zoals je vroeger mp3’s van je favoriete bands downloadde en zelf je volgorde bepaalde.
Van ‘Ice In My OJ’ tot ‘I Won’t Quit On You’
Het is verleidelijk om hoogtepunten te noemen, maar elk nummer voelt als een hoofdstuk uit haar persoonlijke dagboek. ‘Ice In My OJ’ is een bijtende uithaal naar de muziekindustrie, met de tekst “a lot of dumb motherfuckers that I made rich.” ‘True Believer’ is een emotioneel zwaargewicht waarin ze afrekent met religieuze hypocrisie in Amerika: “They say that Jesus is the way but then they gave him a white face.”
‘Kill Me’ en ‘Negative Self Talk’ zijn ronduit beklemmend. ‘Hard’ klinkt op het eerste gehoor luchtiger, maar snijdt diep: een opgestapelde reeks teleurstellingen verpakt in dansbare gitaren. En dan is er nog ‘Glum’, een weemoedig breakupnummer dat qua intensiteit niet onderdoet voor klassiekers als ‘The Only Exception’.
Toch zijn er ook lichtpunten. ‘Love Me Different’ is een sprankje zelfliefde, terwijl ‘Blood Bros’ en ‘Brotherly Hate’ op pijnlijke maar hoopvolle wijze familiaire banden onderzoeken. Slotnummer ‘I Won’t Quit On You’ voelt als een belofte, misschien aan een geliefde, misschien aan zichzelf, of zelfs aan Paramore-fans die zich afvragen of de band ooit nog terugkomt.
Geen format, wél richting
Muzikaal gezien is ‘Ego’ ongrijpbaar. Er zit dreamy pop in, rauwe rock, emo, hiphop-invloeden, gospelkoortjes, en zelfs een half gecoverde Bloodhound Gang-track (‘Discovery Channel’). Toch klinkt het geen moment geforceerd. Het is Hayley in haar puurste vorm. Ze speelt met melodieën, buigt haar stem in alle mogelijke richtingen en brengt teksten die de ene keer vlijmscherp en dan weer zacht en troostend zijn.
Niet te vangen, maar precies op z’n plek
Waar haar eerdere soloplaten (Petals For Armor, Flowers for Vases) nog worstelden met de erfenis van Paramore, klinkt Ego alsof Hayley eindelijk helemaal los is. Niet omdat ze iets bewijzen moet, maar omdat ze het nu mag doen zoals zij het wil.
Van het zelf ontwerpen van een nostalgische website tot het droppen van muziek zonder labelbemoeienis: dit project is een bewijs van creatieve autonomie. Het voelt als een mixtape, een kunstproject, een brief aan haarzelf én een fuck you naar het systeem dat haar jarenlang probeerde te temmen.
Ranking: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Hayley Williams is vrij, boos, verdrietig, hoopvol, speels en ongefilterd. Ze is meer dan de frontvrouw van Paramore. Ze is dit moment. En dit project, hoe je het ook noemt, is haar meesterwerk.
👉 Meer albums die we dit jaar 5 sterren gaven?
Bekijk hier de volledige lijst: Vijfsterren albums 2025

