PISS maakt van you made me / skin on linen een harde confrontatie
(Nieuwste Hits) – Kinderstemmen die vertellen wat ze later willen worden. Met die korte opname begint you made me / skin on linen, het debuut van PISS. Daarna komt de wereld tussen die dromen te staan. De band uit Vancouver gebruikt noise rock, punk en gesproken fragmenten om te onderzoeken hoe geweld een leven kan blijven bepalen. Dat levert een plaat op die veel vraagt en inhoudelijk ver voorbij de gebruikelijke woede van een harde gitaarband reikt.
Een persoonlijk verhaal met een bredere achtergrond
Zangeres Taylor Zantingh staat centraal. Haar voordracht wisselt tussen vertellen, schreeuwen en momenten waarop woorden nauwelijks meer houvast bieden. Op i wanted to be a singer komen beschadigde verwachtingen en de twijfel over het verbeelden van pijn samen. De band laat die onzekerheid bestaan. Het verhaal hoeft geen keurige ontwikkeling van slachtoffer naar overwinnaar te volgen.
Tussen de songs klinken stemmen uit feministische teksten en interviews. Daardoor krijgt Zantinghs verhaal een maatschappelijke achtergrond. De fragmenten maken duidelijk hoe persoonlijke ervaringen samenhangen met ideeën over gender, macht en geloofwaardigheid. De montage vraagt aandacht, maar voorkomt ook dat het onderwerp wordt teruggebracht tot één individueel probleem.
De spanning zit ook in de stilte
Gitaren schuren, drums jagen vooruit en muzikale uitbarstingen worden onderbroken voordat ze comfortabel kunnen worden. Toch is het verschil in intensiteit belangrijker dan alleen het volume. time loop at hot slit vertegenwoordigt de gejaagde kant van de plaat. blocking a scene you can’t remember vertraagt juist, met een voordracht die telkens opnieuw moet beginnen.
Die afwisseling geeft de productie haar betekenis. Het onregelmatige verloop past bij herinneringen die zich moeilijk laten ordenen. De begeleidende muziek reageert op de stem en helpt zo een scène op te bouwen. Ook zonder iedere verwijzing direct te begrijpen, is de spanning tussen controle en ontregeling duidelijk.
Een hoge drempel die bij de plaat hoort
De keerzijde is stevig. De gesproken passages onderbreken het muzikale momentum en verschillende stukken functioneren sterker binnen het geheel dan als losse songs. Ook de emotionele belasting beperkt de momenten waarop je dit album opnieuw wilt opzetten. Dat maakt het een veeleisende plaat.
Toch zit juist in die veeleisendheid de overtuiging van PISS. De band maakt pijn niet aantrekkelijker om haar gemakkelijker te kunnen verkopen. Richting i keep trying to change the ending ontstaat ruimte voor herstel, zonder dat alles daarmee opgelost is. Als debuut is you made me / skin on linen uitzonderlijk helder over zijn inzet. Het verdient een plek tussen de belangrijkste releases van deze week, ook wanneer één luisterbeurt voorlopig genoeg is.

