Ryan Davis & The Roadhouse Band – New Threats From The Soul
(Nieuwste Hits) – Ryan Davis schreef zich in de boeken met State Champion, een band geboren uit jeugdige chaos en countrypunk uit Louisville. Maar sinds hij zich losweekte van dat verleden en begon met The Roadhouse Band, klinkt hij alsof hij eindelijk zijn adem kan inhouden. New Threats From The Soul is zijn tweede plaat onder deze vlag, maar voelt als een herdefinitie, minder nostalgie, meer risico.
Wat Davis hier doet, is geen country, geen indie, geen Americana. Het is alles en niets tegelijk. De openingstrack (ook de titeltrack, negen minuten lang) is geen warm welkom. Het is een draaikolk van beelden: “Why I let myself let her go, and for who, I’ll never know” is even wrang als herkenbaar. Elders gooit hij er zinnen uit als “a slew of mismeasurements between the place I stand and the place I will rest”, alsof hij het universum met een meetlint benadert.
Muziek als landschap
Deze plaat is niet zomaar een verzameling songs. Ze voelt als een landschap: soms vredig, soms verwarrend, soms ronduit surrealistisch. Mutilation Springs (11:49) begint met een lullig keyboardje, glijdt over in ambient-spoken-word en eindigt in een David Lynch-jam met fluit. Een andere track, Monte Carlo / No Limits, combineert pedal steel met jungle drums alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Het klinkt vreemd? Dat is het ook. Maar The Roadhouse Band, een losse maar hechte groep muzikanten, met onder andere Will Oldham, Grace Rogers en Myriam Gendron – speelt dit materiaal alsof het vanzelf ademt. Of ze nu samenzingen over “simple joys” of een climax bouwen met viool en tuba, niets voelt gekunsteld.
De tekst staat centraal, maar niet alleen
Davis’ teksten zijn briljant zonder de spot op te zoeken. Ze klinken als iets dat je in de bus opvangt van iemand die je liever ontloopt, en ze blijven hangen. Hij zingt over “charging glowworms” en “white flags as blank canvases”. Het klinkt absurd, maar niet onwaarachtig. En zoals hij zelf zegt: “Ik schrijf over dingen die ik had kunnen meemaken.”
Toch is het niet enkel de tekst die deze plaat doet schitteren. De band trekt de songs open, zonder het overzicht te verliezen. Elk nummer is lang, maar verdient die lengte. De dynamiek zit hem niet in volume, maar in details: een banjo hier, een knikje naar Bowie daar.
Geen zoektocht naar betekenis
Misschien het mooiste aan New Threats From The Soul: het probeert nergens bij te horen. Het stelt geen vragen, het geeft geen antwoorden. “Are we getting any closer to me knowing what the point of all of this is?” zingt Davis op The Simple Joy. Het antwoord blijft uit, maar het maakt niet uit. Dit is muziek die niet zoekt naar betekenis, maar die betekenis maakt. En dat voelt als een bevrijding.
Ranking: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Ryan Davis levert een compromisloos en eigenzinnig meesterwerk dat elke luisterbeurt blijft verrassen. De teksten zijn poëtisch zonder pretentie, en de muzikale landschappen ademen lef en vakmanschap. New Threats From The Soul durft te verdwalen en vindt juist daarin zijn kracht.
👉 Meer albums die we dit jaar 5 sterren gaven?
Bekijk hier de volledige lijst: Vijfsterren albums 2025
Nog meer nieuwe albums uit dit genre
Meer nieuwe albums ontdekken →
